Welkom op mijn blog

Ik schrijf over mijn burn out omdat ik het leuk vind om te schrijven en het "leuk" vind om dit terug te lezen. Daarnaast kunnen geïnteresseerden lezen hoe ik het ervaar.

ruim 2 maanden

Ik ben bij Lentis geweest. Zij hebben nieuwe diagnoses vastgesteld namelijk: Gegeneraliseerde angsstoornis en paniekstoornis met agorafobie. Ook de burnout hebben ze opnieuw vastgesteld. Ik ben er niet echt van geschrokken ofzo ik wist dit allemaal al wel. Ik krijg nu 20 keer cognitieve gedragstherapie en daarna krijg ik nog PMT. Ik ben erg benieuwd hoe dat allemaal gaat en of het mij gaat helpen. Ze waren er daar wel van overtuigd dat het mij gaat helpen gelukkig. 

Ik ben net ziek geweest en heb een paar dagen met koorts op bed gelegen, voelde mij behoorlijk ziek. Dat triggerde uiteraard wel weer mijn paniek en voelde zo nu en dan weer de paniek opkomen. Gelukkig kan ik verder wel zeggen dat over het algemeen de paniek minder is. Ook maak ik mij nu pas minder druk om mijn werk. Ik merk het ook aan het schrijven, eerst moest ik echt schrijven en hield ik mij erg veel bezig met de lengte van het ziek zijn, nu hou ik het bijna niet meer bij, heb mij er gelukkig al meer bij neer gelegd. 

 Ik begin soms ook al meer zin te krijgen in dingen. Het schema wat ik mijn hoofd zat van alles wat moet word steeds iets minder. Ik slaap nog steeds erg onrustig dat vind ik wel erg vervelend. Maar ik kan over het algemeen wel zeggen dat het beter gaat. Ik rij weer auto en meestal ben ik dan rustig. Ik denk dat het nu wel weer de goede kant op gaat. Ik ben vandaag ook weer op het werk geweest en dat ging best goed eigenlijk.  

8 weken

Het valt me nog erg tegen wat ik kan. Op het werk lukt me nog bijna niets behalve wat simpele klusjes. Ik heb de laatste week erg veel nachtmerries en slaap daarom erg slecht en ben ik erg moe. Vergeleken met mijn verwachting van 3 weken vakantie en weer beter zijn, lijkt het erg lang. Maar vergeleken met het gemiddelde (1,5 / 2 jaar) is het natuurlijk nog niet zo lang. 

Ik heb mijn therapeut verteld wat ik er van vind en hij zei dat het zijn mening was en dat hij het jammer zou vinden als ik na een hele tijd therapie er achter kom dat de medicijnen toch goed werken en dat het dan zonde van mijn tijd zou zijn. Ik vind het juist zonde om rotzooi in mijn lichaam te stoppen terwijl ik niet 100% gegeven heb. Ik wil dit zelf doen en mocht het na alle pogingen toch niet lukken dan zie ik dan wel weer. Dat was ook de laatste keer bij hem. Vandaag hoor ik welke therapieën ik krijg, ik ben erg benieuwd.  

Ik voel me nu wat meer down en futloos dan eerst. Ik weet niet waar dat van komt. 

Gesprek met de huisarts

Zonet ben ik bij de huisarts geweest. Ik heb het verhaal verteld over de therapeut. Hij was blij dat ik het vertelde. Hij vond het ook niet normaal hoe hij dat zo heeft gebracht en gaat het hier met hem over hebben. Ik ga nu eerst stoppen met Ritalin. Het voelt niet goed voor mij en zie niet genoeg verschil. De ADHD is niet het probleem, misschien heb ik er af en toe wel last van maar er speelt veel meer. Ik ga maandag voor de laatste keer naar de therapeut en ga hem dan vertellen wat ik er van vind. Ik vind het wel lastig om te zeggen maar het is ook wel een goede oefening. Ik ga nu naar het werk. Ben benieuwd hoe het vandaag gaat, ben wel wat zenuwachtig. 

Intake gesprek

Vandaag had ik het intake gesprek. Nadat ik thuis al een hele lange vragen lijst had ingevuld, moest ik daar ook nog een paar vragen lijsten invullen. Ik voelde me daar tenminste serieus genomen. 1,5 uur heb ik met een psycholoog gepraat en hebben wij in het kort mijn leven besproken. Ze vond dat best heftig wat ik allemaal vertelde en dat was eigenlijk ook best heftig. Maar als je er zelf in dan zie je dat niet zo. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik nooit voor mij zelf heb geleefd en mijn eigen grenzen en emoties niet of nauwelijks heb aangegeven. Mijn leven is eigenlijk één grote tornado geweest. Na dat gesprek heb ik nog een gesprek gehad met een psychiater. Zij vond dat alle problemen zich zo lang hebben opgebouwd dat ik ook zeker wel pas op de plaats moet nemen. Daarnaast zei zij ook dat dit best wel een tijd kan gaan duren. Ook zeiden ze dat ik veel te veel en te intensief sport, dat is iets wat mijn therapeut mij had geadviseerd dus dat deed ik maar ondanks dat het vaak niet goed voelde. Daar ga ik nu in minderen. Gelukkig hebben zij wél hoop dat ik door verschillende therapieën beter kan worden. Ik voelde eindelijk de hulp die ik zo lang zocht. Volgende week krijg ik advies over de bepaalde therapieën. Ik hoop echt dat dit mij gaat helpen!

7e week

Vandaag ben ik weer naar mijn therapeut geweest. Helaas heb ik niet veel aan het gesprek gehad. HIj zei eigenlijk dat ik waarschijnlijk niets aan therapieën ga hebben omdat waarschijnlijk mijn hormoonhuishouding verstoord is en dat ik misschien beter anti depressiva kan gaan slikken. Ik snap niet hoe hij daar bij komt, er is geen test of iets geweest. Ik mij er van bewust dat mijn "problemen" niet zo maar weg zijn, maar om dan direct te zeggen dat het in mij zit.. Hij zei ook dat ik waarschijnlijk altijd wel weer iets zou krijgen. Ik was het er echt niet mee eens en vind het raar dat hij dat zo stelt. Maar toch heeft het mij erg geraakt, iemand die er verstand van zou moeten hebben zegt eigenlijk geef het maar op het heeft geen zin meer. Ik ben er erg van van slag en merk weer dat ik mij slechter voel en paniekerig. Ik begin te twijfelen aan mij zelf terwijl ik juist het idee had dat ik er wel uit zou komen. Het was echt geen fijn gesprek, ik had het gevoel dat ik door mijn stoel zakte ofzo. Ik probeer maar te denken dat hij het gewoon niet leuk vindt dat hij mij niet kan helpen en dat hij het tóch wil oplossen. 

Verder is er niet veel veranderd. Ik kan nog steeds niet veel aan. Zaterdag was ik weer bij een leuke workshop over hoe je met afwijzing om gaat. Ik vind dat erg leuk maar die spanning die ik dan ervaar als ik in het middenpunt sta is echt niet normaal, ik heb dan het gevoel dat ik ga flauwvallen en mijn hart gaat dan tekeer. Terwijl ik dat echt heel leuk vind. Leuke spanning trek ik dus ook niet. 

Ik ga morgen naar Lentis, ik ben erg benieuwd wat ze daar gaan zeggen, ik heb mijn hoop op hen gevestigd....  

6e week

Gisteren was het tweede paasdag. We gingen met de kinderen paaseieren zoeken bij het zomerhuisje. Mijn man ging nog wat klussen en de kinderen wouden nog even spelen. Ik voelde dat ik niets kon doen en ben op een bankje gaan zitten.  We hebben nog even gewandeld en 's avonds ben ik naar een vriendin gegaan om weer te zingen. 

Vanochtend heb ik eerst een klein half uurtje hard gelopen en ben daarna naar mijn werk gegaan. Ik voelde vanochtend al dat het niet echt lekker ging. Ik voelde me niet heel fijn op het werk. Ik probeerde wat papieren uit te zoeken maar kon mijn hoofd er niet bij houden. Ik heb mijn mailbox leeggemaakt en heb wat voor de bedrijfspagina op Facebook gezet. Verder lukte me niet veel, ik kon mij niet meer concentreren. Ik heb alles maar afgesloten en heb nog even met mijn werkgever gepraat.

Ik werd weer overvallen met een gevoel van schuld.

Het idee dat ik zomaar binnen kom wanneer ik er zin in heb en weer weg ga wanneer ik wil, dat ik eigenlijk niets doe en toch gewoon loon krijg, het voelt gewoon erg vervelend. Ik weet wel dat ik nu ziek ben en dat dat niet erg is maar ik voel mij niet zo. Ik vroeg uit nieuwschierigheid wat er precies vergoed wordt. Mijn werkgever moet zelf ook nog betalen omdat ik bij de arboarts loop. Ik vind dat zo vervelend dat iemand anders moet betalen omdat ik met een probleem zit. Het voelt gewoon niet goed.. 

Ik bedacht mij ook dat ik eigenlijk bij de paasbrunch "gewoon" weg had moeten gaan. Maar dat doe ik niet omdat dan alle aandacht op mij gericht is en ik mij toch weer druk maak om wat anderen van mij denken of dat ik de sfeer verpest of mijn schoonzus teleur stel die net uren in de keuken heeft gestaan. Of dat mijn man dat niet wil omdat we daar net een uur heen zijn gereden.

Ik had echt niet verwacht dat ik 6 weken thuis zou zijn en dat ik mij dan nog zo slecht zou voelen. Ik hoop de hele tijd dat ik mij iets besef of dat er iets gebeurd en ik mij ineens weer heel goed voel. Ik vind het zo frustrerend dat alleen tijd en rust helpt. Mijn gevoel en mij emoties zijn ook zo onvoorspelbaar het is elke dag maar weer afwachten hoe ik mij voel.  

 

 

Bijna 6 week

Het ging even weer de goede kant op, blijkbaar te mooi om waar te zijn want nu val ik wéér terug... 

Ik voel me leeg 

Ik probeer mij te bedenken hoe het kan. Donderdag ben ik naar het werk geweest en dat ging eigenlijk heel goed. Ik heb zelfs nog wat gewerkt. Vrijdag heb ik huishouding gedaan (te veel?) en gisteren hebben wij in de tuin gewerkt bij ons zomerhuisje. Gisteren aan het einde van de dag voelde ik mij al vreemd. Ik was wel moe van het werken in de tuin maar had echt niet het idee dat ik te ver was gegaan. Ik ben toen een uur in bad gaan liggen en we gingen vroeg naar bed. Ik was mijn laatste Ritalin vergeten maar dacht, ik doe verder toch niets dus laat maar. Toen ik eenmaal in bed lag kwamen er weer veel negatieve en paniekerige gedachten in mij op. Ik probeerde ze te ontkrachtigen en er tegen in te gaan maar het lukte mij niet. Ik voelde me weer angstig en had weer het gevoel dat ik gek werd en dood zou gaan. Ik maakte me weer druk om het feit wat er met de kinderen zou gebeuren als ik dood zou gaan. Ik heb dit een paar uur volgehouden en besloot toen maar toch Ritalin te nemen omdat mijn therapeut zei dat ik dan misschien minder ga nadenken. Ik viel toen wel vrij snel in slaap maar werd alsnog vaak wakker. Geen fijne nacht gehad dus... 

Vandaag had ik een paasbrunch met schoonfamilie. Omdat ik vorig weekend ook al een keer op visite was geweest en dat vrij goed ging besloot ik hier heen te gaan. In de auto voelde ik mij nog wel wat emotioneel en slapjes maar hoopte dat dat zo weer over zou zijn. Eenmaal daar trok ik de drukte totaal niet. Ik heb mij geprobeerd zo veel mogelijk af te sluiten voor de drukte maar voelde me weer erg paniekerig en niet goed worden. Toen er veel mensen even naar buiten waren vroeg mijn schoonvader of ik ook zo'n last had van de drukte, de tranen probeerde ik al de hele tijd te bedwingen en nu werd het nog erger, ik gaf aan dat ik er inderdaad ook niet goed tegen kon en dat ik de situatie verkeerd had ingeschat. Ik probeerde snel wat afleiding te zoeken zodat ik niet in tranen zou uitbarsten. Toen we eenmaal weggingen heb ik de hele reis terug (een uur) gehuild. Niet eens omdat ik mij verdrietig voelde maar puur als ontlading dat ik mijzelf die tijd in bedwang heb weten te houden. 

 Natuurlijk voel ik mij ook verdrietig dat ik de "normale" dingen niet meer kan doen 

Ook was ik bang de ik de sfeer verpestte. Ik voel toch boosheid naar mijzelf dat ik niet leuk mee kan doen. Ik ben er gewoon zat van en wil weer vrolijk en bij zijn. Het duurt allemaal zo lang..  

Gelukkig is mijn man heel erg lief voor mij. Hij heeft eerder door dat iets te veel wordt dan ik. Ik zie die grenzen nog steeds te laat. Ik wil zo graag zo veel doen maar kan het niet, dat is zo frustrerend... Voorheen ging ik door met dingen tot ik er behoorlijk chagarijnig van werd, dan pas stopte ik. Nu moet ik dus stoppen als ik nog zin heb om verder te gaan, dat is erg moeilijk voor mij. Deze les leer ik nu op de keiharde manier... Wie niet luisteren wil moet maar voelen..?

 Cijfer van vandaag: 4 

 

5 weken verder

Ik kreeg vorige week weer even een terugval. Ik voelde me weer zo moe, in paniek en verdrietig zoals ik mij in de eerste week voelde. Ik zag er daardoor tegen aan om donderdag met de bus naar mijn werk te gaan. Ik wou toch gewoon gaan maar bedacht mij dat ik dan weer het zelfde doe als de afgelopen jaren, gevoel onderdrukken een doorgaan. Aangezien ik nu toch nog niets doe op het werk is het nu juist makkelijker om naar mijzelf te luisteren. Ik heb daarom afgebeld, ik hoefde ook nog niet eens heen van de Arbodienst maar dat had ik met mijn werkgever besproken. Ik was wel trots op mijzelf dat ik heb geluisterd naar mijn gevoel, dit zou ik voorheen niet gedaan hebben. Zaterdag hebben wij gelukkig een nieuwe auto gevonden en konden we ook nog deze omruilen, er viel een last van mijn schouders. Morgen gaat mijn man hem halen.

Ik heb nu ook een app gedownload met mindfullnes oefeningen die ik dan 5 weken elke dag moet doen, ik hoop dat ik daardoor echt elke dag ontspanningsoefeningen ga doen want dat vergeet ik nog wel eens. Ook doe ik nu mee met een challenge van Psychologie magazine.  Het heet "maak je hoofd leeg"  ik doe dan een week lang elke dag een opdracht die mij helpt om mijn eigen doel in mijn leven te vinden en niet te veel afgeleid te worden door alle kleine dingetjes die er om heen zijn. Ben benieuwd. Inmiddels heb ik ook het inschrijfformulier of beter gezegd pakket binnen van het CIP waar ik over een x aantal weken ook door ondersteund ga worden. Ik kan niet wachten! 

Ik besef mij steeds meer dat ik niet zomaar uit een burnout kom. Gemiddeld duurt het zo'n 1,5 jaar.. Het lijkt zo verschrikkelijk lang maargoed ik ben dan ook natuurlijk jaren over mijn grenzen heen gegaan. Ik lees nu vaak dat mensen na een duizeling of een aanval de diagnose burnout hebben gekregen. Mijn eerste aanval was bijna 2 jaar geleden dus heb er echt veel te lang mee rond gelopen. 

Ik vind het nog steeds wel lastig met de omgeving. Aangezien je het niet ziet aan mij. 

ik kan toch ook nog "normaal" doen en lachen?

Mensen overschatten je constant en je moet dus constant aangeven dat iets niet kan of dat je er niet klaar voor bent. Dat is soms erg vermoeiend. 

Ik vind het ook nog steeds erg moeilijk om naar een beeldscherm te kijken of om te lezen. Ik kan nog steeds niet lang scherpstellen. Ook in de auto is dat lastig ik kan mij niet lang focussen. Dit typen is ook vrij lastig.

 Ik slaap wel iets rustiger dat is wel fijn.

 

 

4 week verder

Het weekend ging opzich gelukkig wel weer wat beter. Maandag is onze auto écht stuk gegaan, wij wisten dat hij het niet lang meer zou duren. In principe fijn dat het nu gebeurd en niet als ik aan het werk ben. Maar toch grijpt het me te erg aan. Ik voelde het pas dinsdag nadat ik een paar uur bezig was geweest met een nieuwe auto zoeken en de oude te proberen te verkopen. Ik voelde me ineens weer super chagarijnig, moe en prikkelbaar. Toen besefte ik mij dat het mij te veel is. Ik kan dit soort dingen nu niet aan. Toch vind ik het lastig want we moeten immers toch de auto verkopen en een nieuwe kopen. Zonder auto leven brengt juist ook weer stress mee doordat we meerdere dingen nu niet kunnen doen. We doen bijvoorbeeld elke woensdag boodschappen voor een week (lekker rustig zonder kinderen) dat kan nu niet meer en moeten we verschillende keren per weer naar de winkel. Ook kon ik de kids niet naar hun vader brengen en moest hij ze halen (natuurlijk wel op zijn voorwaarden en dat betekent dat hij later wou komen waardoor ik niet naar mijn sport kan) Het is dus niet eens alleen het kopen en verkopen van een auto maar veel heeft er mee te maken. 

De Ritalin maakt mij wel op een goede dag wat vrolijker en drukker. Alsof ik wat meer energie heb. Maar toch voelt het soms alsof ik dan te actief ben voor mijn lichaam alsof mijn lichaam niet mee wil maar mijn geest het toch doet. Als ik negatief of chagarijnig ben dan doet het niet veel voor mijn gevoel. Misschien vermindert het wel wat angstgedachten want de angst is wel wat minder geworden. Mijn therapeut wil misschien nog proberen om de dosis te verdubbelen. 

Op dit moment zou ik normaal bij mijn dansles zijn maar doordat de auto stuk is kan dat dus niet. Ik heb nu tijd voor mij zelf maar voel nog steeds niet echt dat ik ergens zin in heb. Ik doe nog steeds alles omdat ik het moet doen of omdat het mij aangeraden wordt. Ik voel me nog niet enthousiast om iets te gaan doen. Ik dacht echt dat ik na een paar weken wel weer mijn energie weer terug zou hebben. 

Ik voel me nog steeds zo moe

Ik wil ook echt niet negatief zijn maar het lukt me vaak niet om positief te zijn. Ik kan het wel opnoemen maar voel het gewoon niet. Ik voel me gewoon nog steeds op en als ik vrolijk doe dan voelt het nep.  

Cijfer voor de afgelopen dagen een 6 

3,5 week thuis

Mijn therapeut kwam door verandering van huisarts er nu pas achter dat ik ADHD heb... dat wist ik zelf al wel maar bij mij was het niet zo erg dacht ik altijd. Ik ben helemaal niet super druk en het lukte me altijd prima. Mijn therapeut echter dacht juist dat het daarom zo moeizaam gaat. Dat ik te druk in mijn hoofd ben en ik daarom niet tot rust kan komen. Hij stelde een proefperiode van 3 weken voor met Ritalin. Ik heb niet zoveel met medicatie maar wil erg graag uit deze situatie dus ben akkoord gegaan. Ik slik nou 3 dagen Ritalin. De eerste dag merkte ik niet veel alleen dat ik wat vrolijker was. De tweede dag en vandaag merk ik eigenlijk niets. Dit kan ook komen doordat ik weer wat meer stress ervaar. Ik ben gisteren namelijk voor het eerst weer naar het werk geweest om het plan te ondertekenen. Ik ben met de fiets naar de bus gegaan en met de bus naar mijn werk omdat het auto rijden niet zo lekker gaat. Opzich ging het wel goed dacht ik. Maar aan het eind van de middag merkte ik toch dat het mij wel zwaar viel, ik voel weer veel spanning en prikkelbaar. Zelfs vandaag merk ik het nog. Ik hoop dat het in het weekend weer wat beter gaat. Ik ga vanaf nu elke week naar het werk en zie wel hoe het gaat. De tijd gaat wel extreem snel voor mijn gevoel. Ook voelt het nog alsof ik het nog steeds druk heb. Ik verveel mij geen moment. 

Eergisteren zou ik een 7 gegeven hebben.

Gisteren en vandaag een 5/6

2,5 weken thuis

Ik had verwacht nu wel wat verbetering te zien, dat ik volop had genoten van de rust en zelf ook weer tot rust was gekomen, dat ik er weer beter tegen aan kon...

Niets is minder waar, ik voel me slecht, verdrietig en boos... 

Ik voel nog steeds niet veel fijne emoties, geniet nog nergens van en voel me niet rustig of tevreden. Ik trek alle soorten spanning niet meer, ook niet de leuke, het verlamt me. Ik schrik ook 10 x zo erg als normaal van iets kleins. Ik dacht vandaag: laat ik weer eens wat leuks doen met de kinderen dus gingen we naar het zwembad. We moesten wel een stukje met de auto, dat ging ook voor geen meter, ik werd weer super onrustig in de auto. In het zwembad kwam alles op mij af. Ik had in de planning om rustig te gaan zitten met een boek maar dat ging niet zo makkelijk. Ik hoorde alle geluiden en zag alle mensen, het was te veel. Bij elk gilletje dacht ik het ergste, als ik mijn kinderen even niet zag was ik helemaal in paniek, het was totaal niet ontspannend. Alles irriteerde mij ook extreem.

Het is allemaal gewoon nog te veel.  

 Verwacht ik te veel in te korte tijd? Ik weet het niet... ondertussen heb ik wel een brief van de arbo dat ik binnen 2 weken een plan op moet stellen over hoe ik weer aan het werk ga. Dan verwacht ik toch niet te veel? Of verwachten zij óók te veel? Ik ben geen expert, dus hoe moet ik het weten?  Ik weet niet wat verstandig is, ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik straks daar maar weer mijn masker pakken en terug aan het werk gaan zoals eerst? Of gaat er binnen nu en 2 weken nog iets enorm veranderen? Ik weet het allemaal niet meer.. 

Het cijfer dat ik geef voor vandaag is een 4

Ik voel niets

Ik voel het niet, ik weet het niet, ik snap het niet
Teveel, opgebrand, stress, pijn, leeg, boos
Wie ben ik? Hoe moet het? Waarom?
Hoe kunnen jullie het dan wel weten? Als ik het niet eens weet?
Oordelen, adviezen en raad, wie ben jij? 
Wie zijn leven is dit, wie kan niet meer, wie ben jij?
Ga weg en hou alles voor je! Wees stil je snapt het toch niet
Passies, oprecht geluk, diepe emoties, waar zijn ze?
Rust, liefde, blijheid, genieten elk moment dat wil ik. 
Wil je helpen, geef mij dan rust, laat mij allemaal met rust
Waarom moet ik? Waarom zoveel? Waarom tijd? Waarom verplichtingen? Waarom geld?
Waarom?
Bevrijd mij, stop mij, rem mij
Een dwaas ben je als je doorloopt en doet alsof je neus bloedt
Een dwaas zoals ik
Wat is tijd? Tijd is niets! Het glipt door je vingers als water
Down the drain, weg
Ik wil rennen, vluchten alleen maar genieten
Wat wil ik? Hoe doe ik dat? Wijs mij de weg! 
Laat mij los, ontketen mij van deze greep, ik gil het uit! Laat mij los!
Angst, paniek, zorgen, druk, het is een monster dat schreeuwt in mijn gezicht
Het masker vertoont scheuren, het lacht maar huilt, het doet vriendelijk maar is boos
Het is duidelijk, het gaat af, nu ben ik!
Nu is het genoeg geweest, is wat ik hoor, kom op! weer in het gareel! Even in rust en weer verder
Gaat het zo? Niet bij mij, wie beslist? 
Wat moet ik, waar is het plan? Waar kan ik het vinden? Wat nu? 
God zeg mij wat ik moet doen! Laat mij weten hoe het gaat, wat ik moet!
Het is stil, stil in mij, ik voel het niet… 

Dag 15

Vandaag ben ik bij de bedrijfsarts geweest. Ik heb mijn verhaal gedaan en volgens hem heb ik toch meer hulp nodig dan dat ik nu krijg, dat ben ik ook wel met hem eens. Ik voel me niet goed genoeg geholpen. Binnen een paar weken moet ik weer naar de bedrijfsarts en dan gaan we kijken hoe ik weer naar het werk kan en wat ik kan doen. 

'S middags heb ik mijn huisarts gesproken. Hij heeft mij nu doorgestuurd naar Lentis, helaas is de wachttijd 6 weken... 

Ik heb nog met een vriendin afgesproken en hebben wat gezongen, daar kan ik gelukkig nog wel van genieten! 

Vandaag geef ik een 6,5

Dag 14

Ik zit nu precies 2 weken thuis. Wat gaat dat snel zeg... Ik heb vannacht weer erg onrustig geslapen, ik  heb ook het gevoel dat ik non stop droom en dan vooral nare dromen over dat ik of mensen om mij heen vermoord worden en we niet weg kunnen komen pff zo vermoeiend. 

Ik ben vannochtend gaan wandelen met de hond en daarna gaan hardlopen. Ik merk nu dat mijn lichaam veel last heeft van de stress. Alles doet mij pijn, ik kan niet meer sporten zoals voorheen

ik voel me net een oude vrouw. 

Vanmiddag ben ik weer naar mijn therapeut geweest. Volgens hem is mijn ex minimaal een narcist en waarschijnlijk ook een borderliner. Hij heeft mij de tip gegeven om hem zo min mogelijk aandacht te geven en te negeren. Ik ga mijn best doen maar vind het zo moeilijk.      Ook zei hij dat ik eigenlijk in de sauna had moeten blijven zitten om mijn paniek te laten pieken (I'll work on that)  Ik moet nu al mijn "rare" gedachten opschrijven om duidelijk te krijgen wat er in mijn hoofd omgaat.

Ik geef vandaag een 6  

Dag 13

Vandaag werden we heerlijk wakker met een zonnetje en een stralende lucht. De dag begon goed, tot dat ik een mail kreeg van mijn ex over dat ik zo lang heb proberen te bellen dat dat niet normaal is en dat hij niet wil dat wij contact hebben in het weekend dat ze bij hem zijn. Ook dit raakte mij heel erg, vooral dat iemand die ik niet kan uitstaan de vader van mijn kids is en dat hij de omgaan zo vreselijk moeilijk maakt. Voorheen stuurden we nog wel foto's heen en weer van de kids maar sinds hij een nieuwe vriendin heeft sluit hij al het contact af. Het maakte mij weer erg verdrietig.

De dag was zo prachtig maar ik kon daar niets van ervaren.

Ik voelde mij gewoon weer verdrietig en kon nergens van genieten. Hij heeft helemaal geen poot om op te staan omdat er zelfs in ons convenant staat dat wij het contact niet mogen belemmeren. Ondanks dat ik dat weet bleef ik verdrietig, gewoon omdat het zo gaat, het is allemaal al zo moeilijk en dan doet hij ook nog zo lastig, waarom? Ik baal ervan dat hij nog zoveel invloed heeft op mij. Ik snap gewoon niet waarom mensen zo gemeen kunnen zijn.

Gelukkig heb ik een hele lieve man die mij mijn gevoel gewoon liet uiten. We zijn onder een boom gaan zitten in de zon en ik heb gewoon mijn emoties laten gaan. Dat luchtte wel wat op.  

Het was goed dat we even weg zijn geweest. Ik voelde daar minder spanning in mijn lijf dan thuis. 

Ik geef vandaag een 6 

Dag 12

Vandaag begon de dag heerlijk, het was mooi weer en we hebben de hele dag relaxt aan gedaan, lekker gewandeld op de veluwe, wat gewinkeld en heerlijk gegeten. 

Op zaterdag bel ik de kids altijd om 18:30. Dat gaat altijd met veel moeite omdat mijn ex niet wil dat wij elkaar bellen. Ik moet vaak een kwartier tot half uur volhouden met bellen tot dat hij een keer de telefoon aan de kinderen geeft. Nu duurde het 45 minuten. Ik liet het mij weer verdrietig en boos worden. Ik probeer heel erg om het mij niet te laten raken maar dat doet het wel. 

Wij zijn daarna gaan bowlen en ik ben daarna alleen nog naar de sauna geweest. Ik was daar alleen en de paniek kwam weer op. Ik hielt het niet vol en ben er binnen een paar minuten weer naar de hotelkamer gegaan.

Tot na het avond eten geef ik de dag een 8. Na het avond eten een 4,5. 

Dag 11

Vannochtend had ik nergens zin in en heb daarom ook niet veel gedaan. Het gevoel dat ik van alles moest overheerste en daarom heb ik expres daar niet aan toegegeven.

'Smiddags ben ik weer iets te druk bezig geweest, zonder dat ik het door heb doe ik weer van alles achter elkaar aan. Ik had daar aan het eind weer spijt van.

Aangezien wij geen 3 weken op vakantie kunnen hebben wij een weekendje weg geboekt. De kinderen zouden sowieso naar hun vader gaan dus dat kwam mooi uit. 's avonds zijn wij naar het hotel gereden en hebben daar nog lekker in het zwembad gelegen. 

Als ik ergens anders slaap ben ik altijd erg onrustig. Vannacht heb ik in paniek mijn man wakker geschud omdat ik dacht dat hij dood was... (wat natuurlijk niet zo was). 

 Vandaag geef ik een 5,5 

Dag 10

Wat vliegt de tijd. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik al 1,5 week thuis zit. Ik heb vandaag geen paniekaanval gehad gelukkig. Ik voelde er wel weer 1 opkomen toen ik hartkloppingen kreeg en weer dacht dat ik dood zou gaan. Ik "besloot" (klinkt heel makkelijk maar is het niet) om maar gewoon te aanvaarden dat dat blijkbaar nodig is voor mijn lichaam en ik daar toch niets aan kan veranderen. Zoals mijn therapeut dan zegt: je lichaam is autonoom, daar verander je niets aan. Ik hoop dat ik dat gevoel vast kan houden.

En guess what? ik leef nog :-P

Ik durfde mij in bad ook nooit te ontspannen omdat ik bang was daar flauw te vallen en onder water te zakken, Gisteren is het mij toch voor het eerst gelukt. Ik heb een kussentje onder mijn hoofd gedaan waardoor ik ook niet eens in het water zou kunnen zakken, wat mij toen even rust gaf. Dat was wel fijn om te ervaren!

Ik heb vandaag 40 minuten ge-mountainbiked (is dat een woord?), dat viel mij toch zwaar tegen, er stond ook een harde wind. Daarna heb ik nog even een kwartiertje hard gelopen dus heb mijn training voor vandaag wel weer gehad. 

Ik geef vandaag een 6 

Dag 9

Mijn man heeft vandaag de kids naar school gebracht. Ik ben toen met de hond gaan wandelen. Een vriendin van mij is vandaag langs geweest die veel goede tips had en samen hebben wij nog even een ontspanningsoefening gedaan. 

Tussen de middag heeft mijn man weer de kids gehaald en hebben wij samen gegeten. Daarna zijn we weer met de hond gaan wandelen. De kids werden opgehaald door de BSO dus daar had ik ook geen omkijken naar. Ik ben even op de thee gegaan bij mijn zus die een paar straten verder op woont.

Om 5 uur heb ik de kids weer gehaald en heb ik thuis nog even gesport en daarna lekker lang in bad gelegen.

Vandaag was het wel een redelijke dag, voelde niet veel emoties (zowel positief als negatief).

Ik geef vandaag een 5,5 

 

Dag 8

Vandaag gingen de kids weer naar school. 's ochtends door de school lopen is erg druk! Mijn zwager kwam nog even op de thee en tussen de middag heb ik de kids weer opgehaald. 

Om half 2 had ik een afspraak met mijn therapeut. Terwijl ik naar hem toe liep voelde ik alweer dat ik aan het hyperventileren was. Door verbouwing zat hij nu in een ander gebouw. Zoiets kleins maakt me nu al zenuwachtig. Ik zit te wachten tot ik opgeroepen word. Ik voel weer een aanval opkomen. Ik probeer hem weg te duwen en ergens anders aan te denken. Ik vecht tegen het paniekgevoel (wat niet werkt). Gelukkig komt mijn therapeut er al aan. Wij lopen naar zijn kantoor. Als we zitten vraagt hij: hoe gaat het? Ik barst direct in tranen uit. "niet goed" zeg ik. Dat merkte hij al direct zei hij. Hij vertelt mij dat als ik mij overgeef aan de paniek aanval, het pas minder zou worden. We wekken een aanval op te laten zien dat er niets gebeurd als ik het toe laat. Ik zie zwarte vlekken voor mijn ogen en mijn handen, armen en benen beginnen te tintelen, maar er gebeurd inderdaad verder niets. Het is heel moeilijk om in die situatie er op te vertrouwen dat er niets gebeurd. Zijn advies is; mij overgeven aan een aanval,veel bewegen en veel hulp vragen (vind ik lastig). 

Ik geef vandaag een 4